NEDERLANDS BIO KORT TEXT ____________________ IN ENGLISH UNDERNEATH
JOOK, echte naam Joke Neyrinck, Pools-Belgische (°82) bouwt al geruime tijd aan een immer uitdijend arsenaal van kleurrijke, antropomorfe figuren die vooraleerst uit losse doodles lijken te ontspringen. De kleine, fantastische en pittoreske wezentjes, die lief en schattig kunnen zijn, maar net zo goed kunnen doen denken aan kleine diepzeemonsters of bizarre lichaamsdelen, zijn allemaal fictieve figuren. Lieflijk en naïef als ze er op het eerste oog uitzien, spinnen ze een scala aan niet-eenduidige emoties uit in het digitaal schilderii, tekening en 3d print. Het ongedwongen narratieve samenspel lijkt nog wel het meest op een visueel levenslied: doorspekt met ogen, lippen, humor en een tikje schunnigheid. Joke stelde internationaal met LumenArt haar digitale kunst tentoon. 
Joke Neyrinck : JOOK : belgo-polonaise d'Ostende °1982 réalise des dessins digitaux graphiques intuitifs et surréalistes. Une sorte d'écriture automatique : la main vit sa propre vie. Ses dessins, lignes fluides souvent reliées entre elles, sont très reconnaissables.
_____________________________

ENGLISH BIOGRAPHY
SURREALISTIC FIGURATIVE LINEAR DOODLE ART
For years Jook has been building her own private ‘empire of doodles’. She uses a self-invented technique of automatic drawing to delve into the subconscious. By quickly drawing, barring any conscious thought, she’s giving as much room as possible to her imagination. A new and totally unique world arises. Her anthropomorphic and surreal scenes depict a plethora of creatures, spanning from cute and innocent-looking to downright bizarre and monster-like. She invites you to get inspired. Join Jook’s world! Jook was a finalist for the Lumen Art Price, frequently has art shows and partakes in exhibitons at home and abroad.
EDUCATION Bachelor graphic design (2003)
Tekst : copyright www.bill.be . Nathalie Hoes
Wat wil je later worden? Vroeger schreef je brandweerman, prinses of schooljuffrouw in de vriendenboekjes. Tegenwoordig vind je daar game developer, social mediamanager of waarom niet, grafisch kunstenaar. Enter Joke Neyrinck en haar digitale hersenkronkels.
Joke Neyrinck (1982) studeerde grafisch ontwerp aan de Arteveldehogeschool in Gent. Na een paar jaar werken in de grafische wereld, snakte ze naar een persoonlijkere uitlaatklep. In 2014 won ze de Lumen Art wedstrijd en belandde haar werk in New York, Londen en Berlijn.
Hoera voor digitaal dus, maar alles begint old school op papier. Joke: “Ik klad een massa schriftjes vol met doodles, kronkelende lijnen en rare wezentjes. Geef mij een wit blad papier en ik teken er op los. Dan ontstaat er een hele wereld, mijn handschrift komt als het ware tot leven.”
Joke’s hersenkronkels zijn mysterieus en je ziet er telkens weer iets anders in. Het heeft wel wat vanfantasy. “Ik heb al vanalles over mijn werk gehoord: men ziet er een futuristische onderwaterwereld met zeedieren in of iets erotiserend met naakte lichamen. Ik laat mijn fantasie de vrije loop, al sluipen mijn onderbewuste gevoelens natuurlijk wel in mijn werk.”
"Ik klad een massa schriftjes vol doodles. Daar komt mijn handschrift tot leven."
Als de schriftjes volgeklad zijn, begint Joke aan haar digitale collages. Dat doet ze met een 3D-software programma. “Blender wordt veel gebruikt bij animatiefilms. Vroeger gebruikte ik Photoshop om mijn collages in te kleuren tot ik dit open source programma ontdekte. Ik zit nog volop in de experimenteerfase. Ik ben geen digital native, het begin was eerder moeizaam (lacht)."
Als je Joke’s collages aan de muur ziet hangen, is de link met street art niet ver weg. “Ooit deed ik eens een muur voor een project, maar het is niet mijn specialisatie. Ik print mijn werk heel groot en op aluminium, dus dat zorgt voor een gelijkaardig monumentaal effect als bij street art. Als je digitaal werk klein print dan geeft dat een postereffect. Door het groter te printen, krijg je meer een schilderij. In de toekomst zou ik ook graag meer in 3D printen. Met een virtual reality-bril stap je dan als het ware ín het schilderij.”
Samen met drie andere kunstenaars vormt Joke het collectief Krakk. Met crewlid en beeldhouwer Jan Duytschaever stelt Joke tot begin april tentoon in Torhout. Jan laat zich inspireren door vrouwelijke vormen uit de natuur en objecten zoals elektrische motoren.
Joke: “We zijn een goede match. We werken allebei organisch: ik met mijn doodles, hij met machines. Ons collectief is vooral opgericht om samen expo’s te organiseren, samen werk creëren is iets voor de toekomst.”
De duo-expo met Jan Duytschaever loopt van 18 maart tot 9 april in CC De Brouckere Torhout. Nadien kan je haar werk ook checken in galerie Montanus 5 in Diksmuide (17 april tot 16 mei). Joke woont trouwens in een prachtig belle époquehuis in Oostende waar je elke zaterdagnamiddag haar kunststudio kan bezoeken. Meer info vind je hier.

Inleidende tekst van kunstcriticus Philippe Cailliau bij de overzichtstentoonstelling van JOOK

Joke is nog jong, en ze zit vol vitaliteit. Haar artistieke loopbaan is bezaaid met prijzen en eervolle vermeldingen. Ze is geboren in 1982, is afkomstig van Ardooie en studeerde crossmedia ontwerp aan de Arteveldehogeschool te Gent.

Veel van Jokes kunst komt tot stand volgens het principe van wat we in de literatuur “écriture automatique” noemen, of “automatisch schrijven”: dat is een techniek, ontwikkeld door de surrealisten (eerste helft van de 20ste eeuw), waardoor de schrijver/kunstenaar zonder enige controle of censuur zijn of haar spontane gevoels- en gedachtewereld tracht te uiten. “Spontaneïteit” is een sleutelwoord. De belangrijkste vertegenwoordiger was André Breton. Niet de rede leidt de tekenende hand van Joke Neyrinck, maar de fantasie, het onbewuste en vooral: het intuïtieve.

Er ontstaan dan figuren die geen overeenkomst hoeven te hebben met reële wezens, maar die allemaal een eigen autonomie en beweging hebben. De vele figuurtjes zijn niet zo direct “definieerbaar”, ze zijn wél figuratief. Zo ontstaat dus een grillige fantasiewereld waarbij de verwijzing naar de werkelijkheid niet méér dan bijkomstig is. Joke noemt haar techniek zelf: “Utopiakunst: eigen beeldentaal; labyrintische constructies via een soepele, organische lijn” dat een tegengewicht vormt voor de gewone, alledaagse realiteit.

Het fenomeen waar ik het hier wil over hebben, is “doodling”: een Engels woord voor het zogenaamde gedachteloos en intuïtief tekenen of neerkrabbelen van figuren (de “doodles” of “doedels”). De scherpe lijnen - die haar handelsmerk zijn - doen wel eens denken aan striptekeningen, aan cartoons, maar eveneens aan street art, pop art en zelfs aan graffiti.

Elk werk is zijn eigen, typische voorstelling. De kleine, fantastische en pittoreske wezentjes, die lief en schattig kunnen zijn, maar net zo goed kunnen doen denken aan kleine diepzeemonsters of bizarre lichaamsdelen, zijn allemaal fictieve figuren. Jokes eigen biografie krijgt dus visueel gestalte tijdens het ontstaan van het kunstwerk.

Zoals reeds gezegd is er een zekere verwantschap met de strip- en cartoonkunst, met een surrealistische schilder als Salvador Dali, zelfs met de renaissanceschilder Jeroen Bosch (uit de 15de eeuw) met zijn fantastische, bizarre en apocalyptische wezens in bijvoorbeeld “De tuin der lusten”.

Tegenwoordig werkt JOOK met het computerprogramma Blender, dat haar in staat stelt om van haar doedels fotorealistische voorstellingen te maken (dit wil zeggen: beelden met ruimte en dieptevoorstelling, schaduw, enz... ). Joke laat bepaalde doodles zelfs door een 3D-printer afdrukken als echte objecten in polyamide, maar deze techniek is nog in volle ontwikkeling.

De kunstenaar die een meester is in het maken van 3D-beelden en zelfs grote sculpturen, en die Joke zéker heeft geïnspireerd, is de Belg Nick Ervinck. Deze kunstenaar creëert sculpturale constructies in een virtueel utopisch territorium. Ook hij combineert het fysieke met het digitale, om dan allerlei vormen te laten samensmelten tot een object, een visueel concept dat bestaat, zoals bij JOOK, uit een rijke verscheidenheid van delen.

Op korte tijd heeft Joke Neyrinck een opvallende evolutie doorgemaakt. Ze verfijnt haar technieken voortdurend en de resultaten zijn Kunst met een hoge graad van esthetisch kijkgenot. JOOK is de digitale dichteres van het 3D-doodle-universum.

Ze is ook lid van het Kunstcollectief KRAKK, waar
experiment primeert. Het bestaat uit de kunstenaars Jan Duytschaever, An Deceuninck, Hans Defer en Jook. Deze zomer stelden ze tentoon in de Abdijhoeve Ten Bogaarde te Koksijde onder de titel Transgressions. www.krakk.org

© Philippe Cailliau
 september 2015



Wanneer je je eerste blik werpt op het werk van Jook is het al duidelijk: dit is kunst van een vrouw die op meesterlijke wijze je met hart en ziel meezuigt in haar eigenzinnige surrealistische wereld. Jook blaast op ongeëvenaarde wijze haar gestileerde, abstracte figuren leven in met behulp van digitale tekentechnieken. Je kunt uren ronddwalen in deze sprankelende tekeningen. Ga op verkenning door landschappen vol verwrongen creaties die je elk op hun eigen manier zullen bekoren en zie hoe doordrongen de tekeningen zijn van de liefde voor het vak. Op het eerste zicht is er geen verband tussen de afzonderlijke figuren, maar wie de tijd neemt om alles rustig te bestuderen, ziet hoe alles weldoordacht zijn eigen plaats heeft en dat alle creaties als het ware een groter imponerend geheel vormen. Jook heeft al haar kunde uitgekristalliseerd in deze magistrale werken die niemand onbewogen zullen laten.
Kees Vensing


https://www.facebook.com/Krakkart/photos/pcb.1017319881668714/1017319701668732/?type=3&theater
Kun je jezelf kort voorstellen als kunstenaar?
Sinds begin 2014 heb ik mijn kunststudio, galerie werkruimte te Oostende in de Muscarstraat. We wonen in een mooi groot herenhuis, een van de mooiste gevels van Oostende, de gevel is mijn visitekaartje...
K ben een grafisch kunstenaar en maak vooral monumentale digitale tekeningen en weldra 3D geprinte sculpturen. Mijn ecriture automatique brengt grillige, organische, speelse ‘doodles’ met zich mee.  

Hoe ben je in de kunstwereld binnengerold?
Na enkele jaren in de grafische wereld gewerkt te hebben voelde ik de drang om meer persoonlijk werk te creëren. Door mijn achtergrond als ontwerper wou ik ook blijven werken met de digitale software en daarmee 'vrij werk' creëren. Op een gegeven moment kwam het idee in mij op om permanent tentoon te stellen en het onderste verdiep van ons huis was vrij... Het is echt wel meer een atelier. Maar vierjaarlijks doe ik een opendeur met telkens nieuw werk. Momenteel zit ik ook in het kunstcollectief krakk.org waar ik regelmatig mee tentoonstel.

Wie is jouw grote voorbeeld en waarom?
Nick Ervinck, een zeer vernieuwend kunstenaar, voor mij een beetje de kunstenaar van de toekomst omdat hij de 3D software heel goed benut, de meeste van zijn sculpturen zijn volledig met 3d software gemaakt en 3d geprint. Hij heeft ook een zeer goede marketing werking. Frederik de Wilde is ook een zeer sterk vooral conceptueel kunstenaar die digitale technieken gebruikt. Can Pekdemir, een Turkse kunstenaar, voor mij de beste hedendaagse digitaal 3d beeldhouwer. Met veel gevoel bouwt hij zijn figuren op.

Wat inspireert jou?
Ervinck die zeer vormelijk werkt, Anton Henning schildert bizarre figuren, ons werk vertoont vele gelijkenissen. Takashi Murakami, vooral naar kleurgebruik en vorm. Hij is ook zeer geïnspireerd door de populaire cultuur van manga strips enz... De oude kunstenaars, Dali, Miro en Yves Tanguy, enkele belangrijke surrealisten... Vele grafitti kunstenaars inspireren mij zoals Keth Haring en Brian Donnelly (KAWS), designer en kunstenaar van gelimiteerd speelgoed en kledij.

Op welke manier komt dat tot uiting in je werk? Wat wil je de kijker meegeven?
Vooraleerst wil ik de kijker mijn droomwereld laten binnenstappen en hem op ontdekking laten gaan in mijn gedachtengang, op die manier wil ik het contact met de kijker aangaan.

Zijn er materialen waar je graag mee werkt?
Wacom cintiq tekentablet, maar het liefst van al met een fijn stiftje op papier.

Hoe ga je te werk?
Alles begint met een hele hoop schetsen - waar ik dan de beste van selecteer en digitale collages van maak. Al mijn tekeningen zijn een soort van biografie, heel persoonlijk ook, mijn emoties gevoelens en zaken uit een ver verleden komen telkens terug in mijn werken. Met de nodige 3d software (blender) werk ik dan mijn 'doodles' af. 




De tomeloos repetitieve verbeeldingswereld van Jook, alias Joke Neyrinck 

In het begin van de 20ste eeuw hadden Dada en het kubisme de klassieke beeldvoorstelling verdrongen en sinds Jean Debuffet in 1945 de art brut heeft gedefinieerd als een spontane, onartistieke kunst is het beeld volledig uit zijn voegen gaan barsten. Tegen het einde van de 20ste eeuw hebben die stormachtige transformaties zich verder gezet. De installatie verdrong de beeldhouwkunst, de videokunst duwde het schilderij opzij. 

Na de eeuwwisseling deed de computer zijn rechten gelden. De beeldende kunst evolueerde in digitale richting. Nog heel recent toonde David Hockney zowel in de Royal Academy of Arts in London, in het Guggenheimmuseum te Bilbao en in het Museum Ludwig te Köln naast zijn traditionele, met verf op doek geschilderde landschappen, een schitterende reeks van 51 iPad-tekeningen op papier in groot formaat uitgeprint.
 
De originaliteit van de jonge beeldende kunstenares Jook − kunstenaarsnaam van Joke Neyrinck − ligt in het verlengde van deze nieuwe evolutie. Met digitale technieken slaagt zij erin om haar emoties te reguleren en haar verbeeldingswereld te realiseren. Zij legt daarbij de klemtoon op de lijn. Met lineaire structuren houdt zij haar opvallende en bevallige kleuren gevangen. Er is enige gelijkenis met de stripkunst waarin lijnvoering telkens weer domineert. Bij de strip echter probeert de tekenaar bij elke tape de aandacht op een deelaspect van het ‘verhaal’ te leggen. Jook probeert haar ‘verhaal’ te vertellen binnen een ruimere context, binnen de ruimte van het klassieke schilderij met name. Daarom ook is haar werk, zij het digitaal, als ‘schilderkunst’ te beschouwen. Bij het zien van deze ‘schilderijen’ kan men denken aan labyrintische constructies, soms aan graffiti en zelfs heel even aan uitvergrote puzzels. Onze aandacht echter gaat meteen uit naar de soepele en bevallige, esthetiserende lijnrepresentaties zelf, een continuüm dat beeld en kleur omvat en de feitelijke ruggengraat van het plastische gebeuren is. Dit resulteert uiteindelijk in haar typische beeldvoorstelling, een beeldentaal die uit een gulle hoeveelheid figuren bestaat. Niet ten onrechte noemt Jook zichzelf een figurenkunstenaar of scherper nog, een character designer. We mogen stellen dat aan de totaliteit van haar voorstelling het surrealisme niet vreemd is en dan denk ik aan een verre verwantschap met Salvador Dali en zijn uitvloeiende figuren, aan Jean Miro met zijn bio-morfische schilderkunst en aan de ‘mobiles’ van Alexander Calder. Zij vertoeft hoe dan ook in een rijke en verscheiden fantasiewereld, een wereld van fictieve personages waarin verwijzing naar de werkelijkheid bijkomstig is en menselijke organen even vlug opdoemen als verdwijnen, een cartoonachtige wereld vol fantomen en grillige uitschieters. Uniform en toch rijk aan vorm voert zij ons als een dichteres van het beeld in een rijke verbeeldingswereld binnen. Je blijft verbaasd en verwonderd kijken. Je laat je meevoeren met de grilligheid van haar verbeeldingskracht. Haar werk betovert en is één groot decoratief en beeldend gebeuren. Zij varieert op thema’s met een groot creatief vermogen en het repetitieve karakter dat de boventoon voert in haar werk, verhoogt het esthetische genot ervan.
Hedwig Speliers
 
Back to Top